แปลมาลงทีเดียว 2 ตอนเลย ทีแรกว่าจะลงดึกหน่อย แต่วันนี้ไม่ว่างลงแล้ว
เดี๋ยวจะไปเที่ยวงานลอยกระทง (ฮา) เค้าจัดงานกันตั้งแต่เมื่อวานถึงวันที่ 25 แหละ
กะจะไปวันนี้เลยรับเครีย์งาน ไม่ได้ไปลอยกระทงอะไรหรอกนะ
ไปนั่งรถเล่นเฉยๆ ดูดอกไม้ไฟน่ะ ชอบ

กล่าวถึงนิขขิก่อนหน้านี้
ขอแก้หน่อย.....จากคำว่า "ไดอารี่" เป็น "สมุดบันทึก" เพราะต้นฉบับที่ได้มาตอนแรกเค้าใช้คำว่าไดอารี่ แต่ล่าสุดเปลี่ยนเป็นสมุดบันทึกแล้ว
จากรูปร่างแล้วก็เหมือนสมุดจดเล่มเล็กๆอ่ะนะ (จะเรียกว่าอะไรก็ได้น่ะแหละ ฮา)

คราวก่อนนิโนะโพสในอารมณ์ที่เหมือนจะโมโหนิดๆที่ตัวเองไม่มีสมุดบันทึกที่ว่านี้
อย่างที่บอกนั่นแหละ นิโนะอยากจะได้บ้างน่ะ (ฮา)
เหตุการณ์ในวันต่อมา...และวันถัดมาอีกเป็นอย่างไรต่อ
ก็ลองอ่านแล้วกันนะ (ฮา)

Nikki X 21/11/07 ตอนที่ 46
หัวข้อ : กะทันหัน

นั้นอะไรนะ
ผมทำไมอะไรก็ไม่รู้เลยนะ (;^_^A(;^_^A
เมื่อวาน, ที่เขียน
เรื่องของสมุดบันทึก
ใจเร็วเกินไป
ทุกคนช่วยผมที่สับสนไปหน่อยเถอะ!!!!!!!!!!
สมุดบันทึกเล่มนั้นไม่ได้เป็นสินค้าของอาราชิ...
ดูเหมือนว่าจะเป็นโชจังตอนทำรายการถ่ายทอดสดวอลเล่ย์บอลทำขึ้น ^_^
ตอนนี้ได้รู้เรื่องถึงพึ่งเข้าใจ
แล้วรู้สึกสบายใจไม่น้อย
แต่
งานที่ทำขอบเขตกว้างเกินไปแล้วนะ
โชจังของครอบครัวซากุระอิที่เคารพ
ดีจัง!
คำพูดแบบนี้ผมรีบตะโกนพูดออกมาเลยนะ ^_^!!
โชจัง
เลี้ยงข้าวเถอะ!!!!!!!!!!
อ่า ผิดแล้ว^_^;;
คราวหน้าถ้าได้เจอกันก็ให้ผมเล่มนึงนะ

-----------------------------------------------------------

Nikki X 22/11/07 ตอนที่ 47
หัวข้อ : ทำให้กลัว

ผม
ใช้ท่าทีทำให้คนกลัว...
พูดถึงเรื่องของสมุดบันทึก (;^ ^A(;^ ^A
ท้ายที่สุด...
มาถึงตอนสุดท้ายแล้ว...
ทำไมน่ะเหรอ...!?
เพราะว่าผมได้มาแล้วล่ะ
สมุดบันทึก
ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ^_^
ยะโฮ่~!
เมื่อวาน
โชจังเค้า
"ให้นายช้าไปหน่อยนะ"
ด้านนึงพูดแบบนี้
อีกด้านเอาสมุดบันทึกยื่นให้กับผม
ใจของผมรู้สึกขอบคุณมากเลย
บนหน้าสุดท้าย (ปกหลัง)
มีเขียนไว้ว่า< SHO >
โดยเฉพาะ !!
ยังมีปากกาสอดไว้ด้วย
ขอบคุณนะ...
เพียงแต่ตอนนี้ผม
ไม่มีอะไรอยากจะเขียนเลย....
แต่ว่า
ได้รับมาแล้วนี่
ต้องเขียนอะไรสักหน่อยไหม
ดีล่ะ!
งั้นลองเขียนอะไรสักหน่อยดีกว่า^_^

เอาล่ะ.....มาพูดเหตุการณ์ตอนแรกที่นิโนะร่ำร้องๆบอกว่าสมุดเนี้ยไม่ใช่สินค้าอาราชิ เพราะตัวเค้าเองยังไม่มี แล้ววันต่อมาดูเหมือนว่าโนะกำลังจะพึ่งรู้ว่ามันไม่ใช่สินค้าอาราชิ เลยเลิกโมโหไปแล้ว และหันมาอ้อนขอคุณสามีแทน (ฮา)
โนะน่ารักมาก โนะอ้อนอยากให้โชเลี้ยงข้าวควบขอสมุดบันทึกไปด้วย โฮะๆ น่ารักจริงๆ
แต่แร็ปว่าเป้าหมายที่แท้จริงของโนะไม่ใช่แค่อยากได้สมุดบันทึกหรอก
ถ้าเราลองคิดดูแล้ว ช่วงนี้โนะแทบจะไม่ได้เจอคุณสามีเท่าไรเลย เป้าหมายไม่ใช่การเรียกร้องอยากเจอโชปินหรอกหรือ ฮุๆ
ถัดมาเมื่อวานนี้ ปริศนาทั้งหมดกระจ่างแล้ว (ขอเอาชื่อแร็ปเป็นเดิมพัน 555+ มุขเก่าแต่ใช้ได้เสมอ)
โนะได้เจอโชแล้วแหละ ฮึๆ
โชมาหาพร้อมกับยื่นสมุดบันทึกให้ น่ารักมากๆเลย
พออ่านแล้ว สถานการณ์บางอย่างก็แว๊บเข้ามาในสมอง

<จำลองสถานการณ์>
หลังจากที่โนะไปกินข้าวกับโช(ตามคำเรียกร้องในวันที่ 21) แล้วมาที่ห้องของชายหนุ่ม
บนเตียงหลังใหญ่ในห้องของโช.....
ร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่ที่โอบกอดกันและกันอยู่บนเตียง คราบเหงื่อไคลที่ยังติดเต็มร่างทำให้โชเช็ดปอยผมเล็กๆที่ปรกดวงหน้าเนียนของนิโนะ
หลังจากจุมพิตเบาๆที่หน้าผากมนแล้ว โชก็หยิบอะไรบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมอบให้กับร่างบางที่นอนอยู่เคียงข้าง
"ให้นายช้าไปหน่อยนะ"
สมุดบันทึกเล่มสีแดงที่มีปากกาเสียบติดอยู่ถูกนิโนะรับมาพลิกดู
"รู้ด้วยเหรอ" เขาบ่นพึมพำออกมา ในขณะที่ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอาย ไม่คิดว่าโชจะอ่านนิขขิของเขาด้วย (ฮา)
"ช่วงนี้งานเยอะ ทำให้เหงารึเปล่า?" มือใหญ่โอบเอวบางเข้าแนบชิดร่าง ริมฝีปากกระซิบเสียงทุ่มต่ำริมใบหูเล็ก มือทั้งสองข้างลูบไล้ไปตามร่างเพรียวราวกับเป็นเจ้าของ
เหงาสิ.......
นิโนะไม่ได้เอ่ยออกมาหากแต่ในใจของเขารู้สึกเช่นนั้น การไม่ได้พบกับคนที่รักที่สุดย่อมก่อความคิดถึงและเหงาขึ้นมา สิ่งเดียวที่เขาพอจะทำได้เพื่อบรรเทาความเปล่าเปลี่ยวคือการเปิดทีวีดูรายการที่มีชายหนุ่มไปออกเท่านั้น ราวกับจะอ่านใจออก โชมอบจุมพิตแสนหวานแทนคำปลอบประโลม บทรักเร้าร้อนเริ่มขึ้นต่อไป...จวบจนถึงเช้า
<จบการจำจองสถานการณ์>

ทั้งหมดนี้เป็นจิ้นที่พุ่งเข้ามาในหัวแร็ปทันที
ภาพมันปรากฏเองในสมอง ฮึๆ โชโนะๆ
หลังจากนี้ยังจะมีโชโนะอีกไหมนะ แต่เอาเถอะ ถ้ามีก็จะแปลมาลงอีก แต่ถ้าไม่มีก็อาจจะไม่แปล (แหะๆ)

เดี๋ยวไปต่อข่าวต่างๆอีก Entry